Ο πόλεμος με το Ιράν θα μπορούσε κάλλιστα να προκαλέσει ένα πολύ σοβαρότερο πλήγμα από την καταστροφή μιας πυραυλικής συστοιχίας, μιας αεροπορικής βάσης ή ενός πετρελαιοφόρου: την κατάρρευση του συστήματος των πετροδολαρίων…
Για περισσότερα από 50 χρόνια, η αμερικανική ομπρέλα προστασίας στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της παγκόσμιας ζήτησης για δολάρια και κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ.
Ωστόσο, αυτή η συμφωνία ενδέχεται πλέον να δέχεται σοβαρές πιέσεις, γράφει ο Nick Giambruno.
Η ιδέα είναι απλή. Οι ΗΠΑ προσφέρουν στρατιωτική προστασία σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και το Κατάρ.
Σε αντάλλαγμα, οι χώρες αυτές τιμολογούν μεγάλο μέρος του πετρελαίου τους σε δολάρια ΗΠΑ και επανεπενδύουν σημαντικό μέρος των πετρελαϊκών τους εσόδων σε αμερικανικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών ομολόγων.
Πείτε το συμμαχία. Πείτε το στρατηγική συνεργασία. Εμείς προτιμούμε να το αποκαλούμε «εκβιασμό».
Σε κάθε περίπτωση, όποιο όνομα κι αν δώσετε, η συμφωνία αυτή έχει στηρίξει σε τεράστιο βαθμό το δολάριο από τότε που ο Nixon διέκοψε, το 1971, τον τελευταίο δεσμό του αμερικανικού νομίσματος με τον χρυσό.
Το πετρέλαιο βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας.
Κάθε βιομηχανικά ανεπτυγμένη οικονομία το χρειάζεται.
Και εάν οι χώρες χρειάζονται δολάρια για να συμμετέχουν στο παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου, έχουν ισχυρό λόγο να διατηρούν αποθέματα σε δολάρια.
Αυτό δημιουργεί ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την αγορά αμερικανικών αγαθών ή υπηρεσιών.
Παράλληλα, δημιουργεί ζήτηση και για αμερικανικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία.
Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες εισπράττουν δολάρια. Και, φυσικά, πρέπει κάπου να τα επενδύσουν.
Για δεκαετίες, σημαντικό μέρος αυτών των εσόδων επέστρεφε στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέσω τραπεζών και κρατικών ομολόγων.
Αυτό συνέβαλε στην εμβάθυνση της αγοράς κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ, τη στήριξη του δολαρίου, τη μείωση του κόστους δανεισμού για την αμερικανική κυβέρνηση και, τελικά, τη χρηματοδότηση ελλειμμάτων τα οποία καμία άλλη χώρα δεν θα μπορούσε εύκολα να διατηρήσει.
Όμως κάθε μορφή εκβιασμού βασίζεται σε μία θεμελιώδη προϋπόθεση: Ο προστάτης πρέπει να είναι σε θέση να παρέχει προστασία.
Ο πόλεμος με το Ιράν απειλεί αυτή ακριβώς την αρχή. Εάν οι μοναρχίες της περιοχής του Κόλπου καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να προστατεύσουν τις πετρελαϊκές τους υποδομές, τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς, τις πόλεις και τα ίδια τα καθεστώτα τους από το Ιράν, τότε γιατί να συνεχίσουν να τηρούν το δικό τους μέρος της συμφωνίας;
Το ερώτημα αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ριζική αλλαγή του διεθνούς νομισματικού συστήματος.
Και σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια νωρίτερα, ένας άνδρας είχε ήδη προειδοποιήσει για το σημάδι που θα έδειχνε ότι αυτή η μεγάλη μετατόπιση είχε αρχίσει.
Είχε προβλεφθεί η κατάρρευση
Ο Ron Paul το είχε προβλέψει αυτό πριν από 20 χρόνια. Στις 15 Φεβρουαρίου 2006, ο Αμερικανός βουλευτής εκφώνησε μια ελάχιστα γνωστή, αλλά προφητική, ομιλία στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπό τον τίτλο «Το τέλος της ηγεμονίας του δολαρίου».
Προσδιόρισε, μάλιστα, τα σημάδια στα οποία θα έπρεπε να δώσουν προσοχή οι επενδυτές:
«Το χάος που θα προκύψει κάποια μέρα, έπειτα από το 35ετές πείραμά μας με το παγκόσμιο σύστημα χρήματος fiat, θα απαιτήσει την επιστροφή σε ένα νόμισμα με πραγματική αξία.
Γνωρίζουμε ότι πλησιάζει η ημέρα κατά την οποία οι χώρες παραγωγής πετρελαίου θα απαιτήσουν χρυσό, ή το ισοδύναμό του, ως πληρωμή για το πετρέλαιό τους, αντί για δολάρια ή ευρώ.
Όσο πιο γρήγορα συμβεί αυτό, τόσο το καλύτερο».
Συζήτησα αυτό το θέμα με τον Ron Paul πριν από χρόνια, σε ένα επενδυτικό συνέδριο. Παρέμεινε σταθερός στην εκτίμησή του.
Το επιχείρημά του ήταν απλό: Προσέξτε τους παραγωγούς πετρελαίου.
Την ημέρα που θα απομακρυνθούν από το δολάριο και θα στραφούν στον χρυσό —ή σε ένα νομισματικό σύστημα που τους παρέχει πρόσβαση σε χρυσό— τα θεμέλια του χρηματοπιστωτικού συστήματος που βασίζεται στο δολάριο θα αρχίσουν να κλονίζονται.
Ίσως πλησιάζουμε σε αυτό το σημείο τώρα.
Τα κράτη του Περσικού Κόλπου θα στραφούν προς την Ανατολή
Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου αποτελείται από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Συνολικά, οι χώρες αυτές συγκαταλέγονται στους σημαντικότερους εξαγωγείς πετρελαίου στον κόσμο.
Στην άλλη πλευρά αυτού του εμπορίου βρίσκεται η Κίνα.
Είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο και ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του GCC.
Αυτό δημιουργεί μια φυσική οικονομική σχέση: η Κίνα χρειάζεται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, ενώ τα κράτη του Κόλπου χρειάζονται τεράστιες αγορές για το πετρέλαιό τους.
Η Κίνα και τα κράτη του Κόλπου συζητούν εδώ και χρόνια τρόπους για την αύξηση του εμπορίου εκτός του συστήματος του δολαρίου.
Ωστόσο, οι μοναρχίες της περιοχής αντιμετώπιζαν έναν σημαντικό περιορισμό.
Εξαρτώνταν από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας.
Μια πολύ στενή προσέγγιση με την Κίνα θα μπορούσε να αποξενώσει τη χώρα από την οποία εξαρτώνταν για την προστασία τους.
Ο πόλεμος με το Ιράν αλλάζει αυτή την εξίσωση.
Εάν τα κράτη του Κόλπου καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να τα προστατεύσει από το Ιράν —και ότι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία θα μπορούσε, αντίθετα, να καταστήσει τις χώρες τους στόχους— τότε η αξία αυτής της εγγύησης ασφαλείας μειώνεται.
Σε μια τέτοια περίπτωση, αποκτούν ισχυρό κίνητρο να καταλήξουν σε έναν συμβιβασμό με το Ιράν και, ταυτόχρονα, να ενισχύσουν τους οικονομικούς τους δεσμούς με την Κίνα.
Αυτό θα αποδυνάμωνε ένα από τα πολιτικά θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται το πετροδολάριο.
Και η Κίνα εργάζεται πάνω σε μια εναλλακτική λύση εδώ και χρόνια.
Από το πετροδολάριο στο πετρογιουάν — και στον χρυσό
Η Κίνα κατανοεί ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν ζητά από έναν παραγωγό πετρελαίου να αποδεχθεί γιουάν:
Γιατί να θέλει η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ ή οποιοσδήποτε άλλος εξαγωγέας να συσσωρεύει μεγάλα ποσά κινεζικού νομίσματος;
Το Πεκίνο εργάζεται εδώ και χρόνια πάνω σε μια απάντηση.
Το 2018, το Διεθνές Χρηματιστήριο Ενέργειας της Σαγκάης εισήγαγε ένα συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης για το αργό πετρέλαιο, εκφρασμένο σε γιουάν.
Αυτό παρείχε στους παραγωγούς πετρελαίου έναν επιπλέον μηχανισμό για την τιμολόγηση και την εμπορία του αργού εκτός δολαρίου.
Όμως η Κίνα έχει δημιουργήσει επίσης κάτι που καθιστά το γιουάν πολύ πιο χρήσιμο για τους εξαγωγείς βασικών εμπορευμάτων: τη δυνατότητα μετατροπής του γιουάν σε φυσικό χρυσό.
Ένας παραγωγός πετρελαίου μπορεί να πουλήσει αργό πετρέλαιο στην κινεζική αγορά, να λάβει γιουάν και στη συνέχεια είτε να δαπανήσει αυτά τα γιουάν για κινεζικά προϊόντα είτε να χρησιμοποιήσει την κινεζική χρηματοπιστωτική υποδομή και την υποδομή της αγοράς χρυσού για να μετατρέψει το πλεονάζον γιουάν σε φυσικό χρυσό.
Αυτό αλλάζει σημαντικά την κατάσταση. Ο εξαγωγέας δεν χρειάζεται πλέον να επιλέξει μεταξύ της κατοχής δολαρίων και της συσσώρευσης μεγάλων ποσοτήτων γιουάν.
Μπορεί να μετατρέψει μέρος του εμπορικού του πλεονάσματος σε ένα περιουσιακό στοιχείο χωρίς εκδότη, χωρίς αντισυμβαλλόμενο και χωρίς μια ξένη κυβέρνηση να παρεμβάλλεται μεταξύ του ιδιοκτήτη και του πλούτου του.
Σκεφτείτε τη διαφορά.
Στο σύστημα του δολαρίου, ένας εξαγωγέας πετρελαίου πωλεί έναν πεπερασμένο φυσικό πόρο και λαμβάνει, ως αντάλλαγμα, χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία που βασίζονται στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία συνεπάγονται πολιτικούς κινδύνους.
Η Ουάσινγκτον απέδειξε στην πράξη την ύπαρξη αυτού του κινδύνου όταν πάγωσε τα ρωσικά αποθέματα μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Ο χρυσός δεν έχει τον ίδιο κίνδυνο αντισυμβαλλομένου.
Κανείς δεν μπορεί να τον «παγώσει». Κανείς δεν μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση αθέτησης υποχρέωσης απέναντί του.
Και από τη στιγμή που ένας παραγωγός πετρελαίου αποκτήσει τη φυσική κατοχή του χρυσού, καμία ξένη κυβέρνηση δεν μπορεί να τον δεσμεύσει με το πάτημα ενός κουμπιού.
Από την οπτική γωνία μιας χώρας που θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από την Ουάσινγκτον, αυτό είναι φυσικά ιδιαίτερα ελκυστικό.
Μια βιώσιμη διαδρομή από το πετρέλαιο στο γιουάν και από εκεί στον φυσικό χρυσό προσφέρει στους παραγωγούς της περιοχής του Κόλπου έναν τρόπο να μειώσουν την εξάρτησή τους από το δολάριο, χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσουν μεγάλα αποθέματα κινεζικού νομίσματος.
Εάν ο πόλεμος με το Ιράν υπονομεύσει την εμπιστοσύνη στην αμερικανική προστασία, η χρηματοπιστωτική υποδομή που απαιτείται για μια απομάκρυνση από το πετροδολάριο υπάρχει ήδη.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, αυτή η συμφωνία ενδέχεται πλέον να δέχεται σοβαρές πιέσεις, γράφει ο Nick Giambruno.
Η ιδέα είναι απλή. Οι ΗΠΑ προσφέρουν στρατιωτική προστασία σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και το Κατάρ.
Σε αντάλλαγμα, οι χώρες αυτές τιμολογούν μεγάλο μέρος του πετρελαίου τους σε δολάρια ΗΠΑ και επανεπενδύουν σημαντικό μέρος των πετρελαϊκών τους εσόδων σε αμερικανικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών ομολόγων.
Πείτε το συμμαχία. Πείτε το στρατηγική συνεργασία. Εμείς προτιμούμε να το αποκαλούμε «εκβιασμό».
Σε κάθε περίπτωση, όποιο όνομα κι αν δώσετε, η συμφωνία αυτή έχει στηρίξει σε τεράστιο βαθμό το δολάριο από τότε που ο Nixon διέκοψε, το 1971, τον τελευταίο δεσμό του αμερικανικού νομίσματος με τον χρυσό.
Το πετρέλαιο βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας.
Κάθε βιομηχανικά ανεπτυγμένη οικονομία το χρειάζεται.
Και εάν οι χώρες χρειάζονται δολάρια για να συμμετέχουν στο παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου, έχουν ισχυρό λόγο να διατηρούν αποθέματα σε δολάρια.
Αυτό δημιουργεί ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την αγορά αμερικανικών αγαθών ή υπηρεσιών.
Παράλληλα, δημιουργεί ζήτηση και για αμερικανικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία.
Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες εισπράττουν δολάρια. Και, φυσικά, πρέπει κάπου να τα επενδύσουν.
Για δεκαετίες, σημαντικό μέρος αυτών των εσόδων επέστρεφε στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέσω τραπεζών και κρατικών ομολόγων.
Αυτό συνέβαλε στην εμβάθυνση της αγοράς κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ, τη στήριξη του δολαρίου, τη μείωση του κόστους δανεισμού για την αμερικανική κυβέρνηση και, τελικά, τη χρηματοδότηση ελλειμμάτων τα οποία καμία άλλη χώρα δεν θα μπορούσε εύκολα να διατηρήσει.
Όμως κάθε μορφή εκβιασμού βασίζεται σε μία θεμελιώδη προϋπόθεση: Ο προστάτης πρέπει να είναι σε θέση να παρέχει προστασία.
Ο πόλεμος με το Ιράν απειλεί αυτή ακριβώς την αρχή. Εάν οι μοναρχίες της περιοχής του Κόλπου καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να προστατεύσουν τις πετρελαϊκές τους υποδομές, τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς, τις πόλεις και τα ίδια τα καθεστώτα τους από το Ιράν, τότε γιατί να συνεχίσουν να τηρούν το δικό τους μέρος της συμφωνίας;
Το ερώτημα αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ριζική αλλαγή του διεθνούς νομισματικού συστήματος.
Και σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια νωρίτερα, ένας άνδρας είχε ήδη προειδοποιήσει για το σημάδι που θα έδειχνε ότι αυτή η μεγάλη μετατόπιση είχε αρχίσει.
Είχε προβλεφθεί η κατάρρευση
Ο Ron Paul το είχε προβλέψει αυτό πριν από 20 χρόνια. Στις 15 Φεβρουαρίου 2006, ο Αμερικανός βουλευτής εκφώνησε μια ελάχιστα γνωστή, αλλά προφητική, ομιλία στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπό τον τίτλο «Το τέλος της ηγεμονίας του δολαρίου».
Προσδιόρισε, μάλιστα, τα σημάδια στα οποία θα έπρεπε να δώσουν προσοχή οι επενδυτές:
«Το χάος που θα προκύψει κάποια μέρα, έπειτα από το 35ετές πείραμά μας με το παγκόσμιο σύστημα χρήματος fiat, θα απαιτήσει την επιστροφή σε ένα νόμισμα με πραγματική αξία.
Γνωρίζουμε ότι πλησιάζει η ημέρα κατά την οποία οι χώρες παραγωγής πετρελαίου θα απαιτήσουν χρυσό, ή το ισοδύναμό του, ως πληρωμή για το πετρέλαιό τους, αντί για δολάρια ή ευρώ.
Όσο πιο γρήγορα συμβεί αυτό, τόσο το καλύτερο».
Συζήτησα αυτό το θέμα με τον Ron Paul πριν από χρόνια, σε ένα επενδυτικό συνέδριο. Παρέμεινε σταθερός στην εκτίμησή του.
Το επιχείρημά του ήταν απλό: Προσέξτε τους παραγωγούς πετρελαίου.
Την ημέρα που θα απομακρυνθούν από το δολάριο και θα στραφούν στον χρυσό —ή σε ένα νομισματικό σύστημα που τους παρέχει πρόσβαση σε χρυσό— τα θεμέλια του χρηματοπιστωτικού συστήματος που βασίζεται στο δολάριο θα αρχίσουν να κλονίζονται.
Ίσως πλησιάζουμε σε αυτό το σημείο τώρα.
Τα κράτη του Περσικού Κόλπου θα στραφούν προς την Ανατολή
Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου αποτελείται από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Συνολικά, οι χώρες αυτές συγκαταλέγονται στους σημαντικότερους εξαγωγείς πετρελαίου στον κόσμο.
Στην άλλη πλευρά αυτού του εμπορίου βρίσκεται η Κίνα.
Είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο και ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του GCC.
Αυτό δημιουργεί μια φυσική οικονομική σχέση: η Κίνα χρειάζεται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, ενώ τα κράτη του Κόλπου χρειάζονται τεράστιες αγορές για το πετρέλαιό τους.
Η Κίνα και τα κράτη του Κόλπου συζητούν εδώ και χρόνια τρόπους για την αύξηση του εμπορίου εκτός του συστήματος του δολαρίου.
Ωστόσο, οι μοναρχίες της περιοχής αντιμετώπιζαν έναν σημαντικό περιορισμό.
Εξαρτώνταν από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας.
Μια πολύ στενή προσέγγιση με την Κίνα θα μπορούσε να αποξενώσει τη χώρα από την οποία εξαρτώνταν για την προστασία τους.
Ο πόλεμος με το Ιράν αλλάζει αυτή την εξίσωση.
Εάν τα κράτη του Κόλπου καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να τα προστατεύσει από το Ιράν —και ότι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία θα μπορούσε, αντίθετα, να καταστήσει τις χώρες τους στόχους— τότε η αξία αυτής της εγγύησης ασφαλείας μειώνεται.
Σε μια τέτοια περίπτωση, αποκτούν ισχυρό κίνητρο να καταλήξουν σε έναν συμβιβασμό με το Ιράν και, ταυτόχρονα, να ενισχύσουν τους οικονομικούς τους δεσμούς με την Κίνα.
Αυτό θα αποδυνάμωνε ένα από τα πολιτικά θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται το πετροδολάριο.
Και η Κίνα εργάζεται πάνω σε μια εναλλακτική λύση εδώ και χρόνια.
Από το πετροδολάριο στο πετρογιουάν — και στον χρυσό
Η Κίνα κατανοεί ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν ζητά από έναν παραγωγό πετρελαίου να αποδεχθεί γιουάν:
Γιατί να θέλει η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ ή οποιοσδήποτε άλλος εξαγωγέας να συσσωρεύει μεγάλα ποσά κινεζικού νομίσματος;
Το Πεκίνο εργάζεται εδώ και χρόνια πάνω σε μια απάντηση.
Το 2018, το Διεθνές Χρηματιστήριο Ενέργειας της Σαγκάης εισήγαγε ένα συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης για το αργό πετρέλαιο, εκφρασμένο σε γιουάν.
Αυτό παρείχε στους παραγωγούς πετρελαίου έναν επιπλέον μηχανισμό για την τιμολόγηση και την εμπορία του αργού εκτός δολαρίου.
Όμως η Κίνα έχει δημιουργήσει επίσης κάτι που καθιστά το γιουάν πολύ πιο χρήσιμο για τους εξαγωγείς βασικών εμπορευμάτων: τη δυνατότητα μετατροπής του γιουάν σε φυσικό χρυσό.
Ένας παραγωγός πετρελαίου μπορεί να πουλήσει αργό πετρέλαιο στην κινεζική αγορά, να λάβει γιουάν και στη συνέχεια είτε να δαπανήσει αυτά τα γιουάν για κινεζικά προϊόντα είτε να χρησιμοποιήσει την κινεζική χρηματοπιστωτική υποδομή και την υποδομή της αγοράς χρυσού για να μετατρέψει το πλεονάζον γιουάν σε φυσικό χρυσό.
Αυτό αλλάζει σημαντικά την κατάσταση. Ο εξαγωγέας δεν χρειάζεται πλέον να επιλέξει μεταξύ της κατοχής δολαρίων και της συσσώρευσης μεγάλων ποσοτήτων γιουάν.
Μπορεί να μετατρέψει μέρος του εμπορικού του πλεονάσματος σε ένα περιουσιακό στοιχείο χωρίς εκδότη, χωρίς αντισυμβαλλόμενο και χωρίς μια ξένη κυβέρνηση να παρεμβάλλεται μεταξύ του ιδιοκτήτη και του πλούτου του.
Σκεφτείτε τη διαφορά.
Στο σύστημα του δολαρίου, ένας εξαγωγέας πετρελαίου πωλεί έναν πεπερασμένο φυσικό πόρο και λαμβάνει, ως αντάλλαγμα, χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία που βασίζονται στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία συνεπάγονται πολιτικούς κινδύνους.
Η Ουάσινγκτον απέδειξε στην πράξη την ύπαρξη αυτού του κινδύνου όταν πάγωσε τα ρωσικά αποθέματα μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Ο χρυσός δεν έχει τον ίδιο κίνδυνο αντισυμβαλλομένου.
Κανείς δεν μπορεί να τον «παγώσει». Κανείς δεν μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση αθέτησης υποχρέωσης απέναντί του.
Και από τη στιγμή που ένας παραγωγός πετρελαίου αποκτήσει τη φυσική κατοχή του χρυσού, καμία ξένη κυβέρνηση δεν μπορεί να τον δεσμεύσει με το πάτημα ενός κουμπιού.
Από την οπτική γωνία μιας χώρας που θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από την Ουάσινγκτον, αυτό είναι φυσικά ιδιαίτερα ελκυστικό.
Μια βιώσιμη διαδρομή από το πετρέλαιο στο γιουάν και από εκεί στον φυσικό χρυσό προσφέρει στους παραγωγούς της περιοχής του Κόλπου έναν τρόπο να μειώσουν την εξάρτησή τους από το δολάριο, χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσουν μεγάλα αποθέματα κινεζικού νομίσματος.
Εάν ο πόλεμος με το Ιράν υπονομεύσει την εμπιστοσύνη στην αμερικανική προστασία, η χρηματοπιστωτική υποδομή που απαιτείται για μια απομάκρυνση από το πετροδολάριο υπάρχει ήδη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών